با اينكه مسلّم است كه پيغمبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم افضل انبياء و اوصياء او افضل اوصياء و كتاب و دين او افضل كتب و اديان و امت او افضل امت‌ها ميباشند ، چند وجه گفته‌اند : بعضى گفتند مراد عالمين زمان خودشان مىباشد نه همه زمانها ، و بعضى گفتند مراد از عالمين جمع كثيرى از مردمند نه همه آنها ، و بعضى گفتند اطلاق افضليت با يك فضيلت هم سازش دارد و بنى اسرائيل در يك يا چند فضيلت افضل از ديگران بوده‌اند اگر چه در بسيارى از فضائل ديگران از آنها افضل بوده‌اند . و تحقيق اينست كه افضليت بمعنى دارا بودن فضائل اخلاقى و اعتقادى و عبادى و جاه و منزلت و قرب بمقام ربوبى و نحو اينها مراد نيست بلكه مراد اتمام حجت بادلّه واضحه و براهين متقنه و معجزات باهره و نعم دنيويه از مال و ثروت و رياست و سلطنت و امثال اينهاست . و واضح است كه بنى اسرائيل را پس از آنكه خداوند ببركت حضرت موسى « ع » از اسارت و شكنجه فرعونيان نجات بخشيد و انواع معجزات را از قبيل « عصى و يد بيضاء و شكاف دريا و نجات آنها و غرق شدن فرعونيان و انفجار آب از سنگ و نزول من و سلوى و غير اينها » ، براى هلاكت فرعونيان و هدايت بنى اسرائيل بدست حضرت موسى اجراء فرمود و آنان را برياست و ثروت و سلطنت رسانيد اينان با وجود اينهمه اسباب و وسائل هدايت و متنعّم بودن بانواع نعمت ، باز طريق كفر و معصيت و مخالفت با اوامر ولىنعمت و فرو رفتن در قذارت ماديت را پيش گرفتند ، از اين جهت خداوند خطاب به آنها ميفرمايد : « من كه اينهمه مواهب را بشما عنايت كردم و از اينجهت شما را بر جهانيان ترجيح دادم از مخالفت من و از روزى كه فداء و وساطت و قبول نمودن كسى را بجاى ديگرى در آن نيست بترسيد » و اللَّه العالم .